نگاه

هدیه دادن و پاداش دادن از رسوم بسیار پسندیده اخلاقی است که نه فقط باعث خشنودی خلق خدا می شود بلکه در پیشبرد و ترقی کار ها نیز نقش چشمگیر دارد .

بحث تاریخ شناسی هبه و کلاس اخلاق نیست و هدف هدیه گرفتن و هدیه دادن نیز نیست امااز قدیم الایام ارزش معنوی و نفس عمل هدیه دادن مورد تحسین و تمجید بوده و هست و ربطی به مقدار و محتوی هم ندارد.اما قصه ما قصه چه کسی هدیه می دهد و چه کسی هدیه می گیرد فرض بفرمایید فردا صبح جلوی ماشین شما را بگیرند یا در اداره و یا خیابان به شما هدیه تعارف کنند آیا بدون سوال و جواب هدیه را قبول می کنید .خصوصاٌ اگر آن نفر هیچ سنخیتی با شما نداشته باشد ؟ و یا مثلاً شما نجار هستید و رئیس صنف خیاطان و یا نمدمالان به شما هدیه  دهند و یا  شغل شریف شما مسگری است و رئیس صنف نقاشان به شما هدیه دهد! چرا؟ فقط به خاطر اینکه از راه رسیده ایی و یا شانسی به شما هدیه می دهند؟ و یا آنکه هر که از راه می رسد هدیه می گیرد ؟

بالاخره یک رابطه ایی باید بین هدیه دهنده و هدیه گیرنده تعریف شده باشد . یقیناً نمی توان به صرف روز دانشجو رئیس صنف آرایشگاه داران مردانه کل دانشجویان دانشگاه جندی شاپور را هدیه دهد حتی اگر یک قیچی باشد !. و یا به مناسبت روز درختکاری رئیس صنف تعمیرکاران برق ماشین به تمامی باغداران و یا شهرداری ها هدیه بذل و بخشش کند و یا می شود خون«-O » باشیم که بتوانیم به همه اهداگری کنیم .و بخوانید از این دست .

حال می شود به نحوی قضاوت کرد که برخی از هدیه ها حتی اگر ناچیز نشان دهد معنا دار است . متولیان رسانه ها می باید پاداش و هدیه خود را از دست هم صنف خود مانند سازمان ها و ادارات فرهنگی دریافت کنند . شیرینی هدیه دانش آموز به معلم وصف شدنی نیست و هدیه یک برگ کارت تبریک محصل برای استاد خاطره ایی بیاد ماندنی و غرورآفرین است . و هدیه و پاداش گرفتن از دست ریاست محترم دانشگاه پزشکی برای پرستار گوارا و زیبنده و برای اهداء کننده نیز شوق آفرین است .

حواسمان را بدهیم نیت خیرمان را ـ هر چند از باب ارزش ریالی بسیار کم و ناچیز باشد ـ با « به به » و « چه چه » دیگران و به خاطر بدآمد و خوش آمد عده ایی « خش خشی » نکنیم .منبع: دزفول نیوز

نویسنده: بد نیست مطلبی را که در پاسخ به نظر یکی از خوانندگان وبلاگ نوشته ام مجدداْ بگویم:

خبرنگاران از شريف ترين اقشار جامعه هستند. مشکل من با خبرنگاران نيست.مشکل بذل و بخشش از جيب بيت المال به خاطر منافع شخصي است.

 فکر نمي کنم مزايايی مربوط به خبرنگاران در رديف بودجه دانشکده علوم پزشکي و برخي ديگر از دستگاه ها  تعریف شده باشد.

این پولها قطعاْ استفاده های بهتری هم دارد. البته اگر  بیش از خود!،به فکر  مردم باشیم.

و لازم  است بگويم که حمايت از خبرنگاران وظيفه ارگان هاي ديگر از جمله وزارت ارشاد است، که اگر مسئولين محترم وزارت ارشاد به اندازه کافي از اين قشر محترم حمايت مي نمودند، نيازي به بذل و بخشش هاي منظور دار از طرف برخی افراد  که نگاهي کاملاً ابزاري به خبرنگاران عزيز دارند نبود و بيت المال از اين رهگذر دچار آسيب نمي شد.  مانند فرزندي که اگر توسط والدينش مورد لطف و محبت قرار نگيرد، از سوي گرگ هاي جامعه (بلا نسبت بزرگواران دانشکده علوم  پزشکی) محبت مي بيند.

آخه راهی به جز این برای نمایش شروع به کار پروژه نبود؟!

چند روز پیش که تو گوگل -علیه رحمه- درباره دزفول می گشتم به چیزی برخوردم که متأسفانه مایه آبروریزی برای دزفول بود:

تیترش رو ملاحظه بفرمائید:

نگاه دقیق امیر المومنین نسبت به موضوع بیت المال و مصرف آن بگونه ای است که نمی توان ساده از کنار آن گذشت.

از مثال های معروف در این خصوص که مربوط می شود به استفاده «شخصی» از بیت المال، همان مثال معروف خاموش کردن شمع بیت المال است که همه شرح آن را می دانیم و شنیده ایم.

اما متأسفانه علیرغم اینکه همگی مدعی شیعه بودن و پیروی از امیرالمومنین هستیم، نگاه اینچنینی به مصرف بیت المال را کمتر و یا در کمتر مدیران این کشور اسلامی که پرچم دار شیعه در سراسر جهان است شاهد هستیم.

این را داشته باشید ...

اخیراً با خبری برخورد کردم که مربوط می شد به نشست خبری جناب آقای دکتر صائمی ریاست محترم دانشکده علوم پزشکی دزفول با جمعی از خبرنگاران در مورخ یکشنبه ۱۶ آبان ۱۳۸۹؛ هر چند مربوط به دو ماه پیش است اما بعد از خواندن آن قدری نگران شدم.

خدای ناکرده به عزیزان خبرنگاری که هدیه گرفته اند بر نخورد یک وقت؛ هدیه را داده اند و اینها هم گرفته اند!بی خیال... ولی نمی دانم این دوستان از خودشان نپرسیدند که چرا و به چه مناسبت هدیه گرفته ایم. [البته خبرنگاران – خدا قسمت همه! کنه- شامه تیزی دارند و قطعاً از خود پرسیده اند و فهمیده اند؛ و چون داستان معروف آن حلوایی که به طمعی برای امیرالمومنین آورده و ایشان رد کرده بودند را شنیده اند، بعد از دریافت هدایا و گرفتن عکس به رسم یادبود(!) آنها را پس داده و نپذیرفتند(!)؛ «ش»] (این «ش» هم حکایتی دارد؛ مثل آن سوگندی که حرف «ش» به آخر آن اضافه می شد)

ولی این زیاد نگرانم نکرد. بیشتر نگران این بودم که این هدایا با چه پولی تأمین شده؟!

بیت المال؟ یا....؟

امیدوارم سوال ذهنی من جوابی غیر از بیت المال داشته باشه! چرا که وقتی پای بیت المال میاد وسط، صحبت از حرف یکی دو نفر نیست، صحبت سر حرف چند میلیون نفر است که آن دنیا، سر پل، ول کن آدم نیستند.

در هر صورت؛ گاهی آدم فکر می کنه بعضی از هدایا با منظور خاص داده میشه. یه چیزی تو مایه های نمک گیر کردن، ایجاد انگیزه جهت تلافی کردن با «پوشش خبری» و... آن هم از جیب «بـــیــــت الــــمـــــال»که زیاد با تیپ رفتاری و مدیریت علوی مطابقت ندارد.

اشتباه نشه! با اصل هدیه دادن مخالف نیستم! «منبع مالی» و «نیت» هم مهمه! اینطور نیست؟

شبکه خبری دزفول: ««دکتر صائمی در پایان از کلیه خبرنگاران و اصحاب رسانه ، سایتها و نشریاتی که فعالیتهای  انجام شده در زمینه بهداشت و درمان را خصوصا در منطقه دزفول تحت پوشش قرار داده و اطلاع رسانی می نمایند قدر دانی نمود.
در انتهای جلسه هدایایی به رسم یادبود به فعالان عرصه خبر از سوی ریاست دانشکده علوم پزشکی دزفول اهدا گردید.»»

اگر هم می خواهید متن کامل رو بخونید اینجا رو ببینید: http://www.deznn.com/?p=10508

منتظر پاسخی از روابط عمومی پر تلاش دانشکده پزشکی دزفول)به قول دوستان خیر دیده) هستم  تا خدای ناکرده شائبه ای منفی در ذهنمان بوجود نیاید.

بسم الله الرحمن الرحیم